Surfers Paradise

Een mix van oude bekenden en nieuwbakken Rhodos-gangers maakte zondagmorgen op een ontiegelijk vroeg uur zijn opwachting in onze nationale luchthaven. Enkele vluchturen later konden we rond het middaguur onze valies op ons bed slingeren en ons richting surfclub spoeden, zwemshort en handdoek in een rugzak over één schouder, onze trapeze over de andere. Er wachtte ons een prachtige namiddagsessie: iedereen planeerde in de kado-fluo lycra met een 5.x , lichtgewichten zelfs met een vierkante meter minder zeil. Blije gezichten alom dus bij de welkomstdrink, waar enkelen al durfden spreken van een vakantie die niet meer kapot kon, terwijl anderen wat overweldigd waren door de elementen (water, wind, vuur = zon en …wodka-lemon).
Na een gezellig avondeten in een lokaal restaurantje kwam de vermoeidheid wel opzetten, maar toch wilden enkele “verkenners” toch zekerheid over het aanbod van nachtelijk vertier op het eiland. ‘s Anderendaags kwamen ze met geruststellende berichten aan de ontbijttafel: de bars hadden stabiliteit, kwaliteit en variëteit in huis, het ontbijt kwam niet verder dan het eerste.

De volgende dagen zwakte de wind wat af, was ook de zee wat rustiger, kon iedereen wat verschillende planken en zeilen uittesten en werden ‘s ochtends tips and tricks in detail door Christoph besproken. Ook enkele praktijksessies “reparatie van zeillatten en cambers” werd door een welbespraakte gast aan de lokale surfmonitors gedemonstreerd.
Een voorspelde windstille dag zorgde ervoor dat verschillende surfers en niet-surfers op een scooter uitzwermden over het eiland, op zoek naar grotten, nauwe doorgangen, vlindertuinen, 7-Springs en ander natuurschoon. Nog vermeldenswaard op die windstille dag is dat na het succes van Kim Clijsters in de US Open, 4 surfers in de dubbelfinale stonden van het tafeltennistornooi van de Blue Horizon, gekend als de BH-Open. Na wisselende kansen en een spannende strijd moest de uitreiking van de trofee uitkomst brengen of het nu een B- of een C- cup betrof. Er blijft onduidelijkheid bij de redactie over de grootte van dit laatste.

Daarna kwam de wind telkens weer opzetten in de namiddag, en haalde op vrijdag gedurende een klein uur 6 Bft uit een totaal andere richting dan gewoonlijk, met goeie golven, ideaal voor de wild-weer-surfers om zich eens goed uit te leven.
Gedurende de week had Bertrand, de mede-eigenaar van het surfcentrum, uren discreet gefilmd en daarvan een schitterende mix gemaakt. Velen ontdekten tijdens de première in the surfhouse vermeende sterke en gekende zwakke punten, die zowel op het droge als op het water konden gesitueerd worden. Fun !
Op de laatste dag konden in de namiddag de 5.x zeiltjes op kleine boardvolumes worden gezet: de klassieke kers op de taart als afsluiter.

Rhodos bewees niet enkel een ideale surfspot te zijn waar ieder van ons, van beginner tot gevorderde aan zijn trekken kan komen, maar heeft daarbij ook op “dooie momenten” voldoende te bieden. We kunnen al uitkijken naar 2010: 12 tot 19 september staat alvast aangekruist in mijn agenda!

(Werner Cabooter)