Surfers Paradise

Op zowat alle televisiezenders ter wereld kon men beelden zien van een ongelooflijke storm die tientallen mensenlevens eiste en grote schade berokkende in Madeira, en gans Tenerife zonder elektriciteit zette…maar wat wellicht weinigen wisten, is dat diezelfde week 18 leden een weekje surf geboekt hadden in het spiksplinternieuwe BoardX house te Imsouane, Marokko…iemand die een beetje aardrijkskunde kent weet genoeg…

Het begon nochtans allemaal prachtig…We vertrokken op tijd in Knokke, de TV stond klaar op Zaventem voor een interview, alle boards gingen vlot het vliegtuig in, en in Agadir stonden onze huurwagens klaar en iedereen keek reikhalzend uit om na 2 uur rijden onze eindbestemming te bereiken. Zelfs het feit dat Bart zijn auto parkeerde over Joyce haar computer en zonnebrillen en dat één van de huurwagens al na 100 meter met benzinepech af te rekenen had, kon de pret niet drukken… We hadden een ijzersterke groep met een hoog moreel en megapositieve vibes, die goed zouden van pas komen in de komende dagen…

Het was pikdonker toen we toekwamen in het BoardX house te Imsouane en verwelkomd werden met een heerlijke visschotel door Said onze housekeeper. Iedereen nam intrek in één van de slaapkamers in het drie verdiepingen tellende gebouw. Algauw iedereen onder de wol want we waren vastbesloten het onderste uit de kan te halen daar de voorspellingen de dag erna golven en mooi weer voorspelden…. Dus om zes uur dawn patrol en meteen iedereen op het water…De zon kwam op, windstil, lekkere makkelijke smooth waves, iedereen enthousiast en ook niet teveel volk op het water…

Imsouane is een minuscuul vissersdorpje met een kleine kronkelbaan er naartoe doorheen een redelijk barre kuststreek. Er wonen 25 zielen, allemaal mannen. Voor de rest komen de vissers van her en der vissen, en van zodra ze genoeg verdient hebben trekken ze even weer naar hun families. De Japanezen bouwden de havenmuur, in ruil voor een Marokkaanse stem om de laatste walvissen te mogen vangen… Het zicht bovenop de klippen is indrukwekkend en het BoardX house ligt in rang 1, het enige wat je moet doen is je board uit de “skiroom” nemen en 5 minuutjes naar beneden stappen. Op de gelijkvloers is er een open zwembad, met terras, en 3 slaapkamers + woonruimte met keuken, eronder de “skiroom” met zat plaats voor alle wetsuits en boards. Verdiep 1 en 2 hebben elk een groot terras, keuken en woonruimte en ook 3 slaapkamers. Op het dak een megazonneterras met prachtig zicht op het dorp, de baai en la cathedrale, iets verderop gelegen spot voor gevorderde surfers. In het dorp enkele “winkeltjes” (let op de vervaldata als je iets eetbaars koopt), paar restaurants en krotwoningen waar de vissers in verblijven. Eén en al charme, geen massatoerisme, alleen surfers met mobilehomes, kortom het perfecte surfoord…tenminste, moest er tegen het einde van de dag geen onweer losbarsten met bliksem, windstoten van meer dan 100km per uur, striemende regen waardoor de zee in no time veranderd in één kolkende massa en de vallei naar het dorp in één grote waterval…

Maar toch moe en voldaan na een heerlijke couscous en nog wat napraten ons bed in , met de hoop dat het morgen allemaal wel zal overgewaaid zijn…

De ochtend echter geeft een verschrikkelijke aanblik: de kolkende zee is één bruine smurrie geworden, en er staat 10 bf wind. We krijgen bezoek van Jelle Cabooter die ons aanraadt naar Tamri te rijden wat we dan ook meteen doen. De wind zit daar beter, maar meer dan een “goodwill” sessie terwijl de meisjes de regen trotseren op het strand zit er niet in.
Tot overmaat van ramp stellen we bij onze terugkeer vast dat gans Imsouane zonder elektriciteit zit, dus geen warme douche, geen water en diner “by candlelight”.

Daags erna geen verbetering, enkele moedige surfpogingen worden door de stroming weggeblazen en bij laag water zoeken we allemaal bescherming naast de kaaimuur om toch iets te kunnen doen…Het water blijft ook praktisch hoog, dus terugwandelen op het strand na een golfrit is geen optie meer…

De volgende morgen besluiten we een tweedaagse tocht naar Essaouira te ondernemen, hét kite- en windsurfepicentrum van Marokko, met een stadskern à la “Aladin in wonderland”… Onderweg bezoeken we enkele surfspots en langzamerhand begint de ernst van dit noodweer door te dringen… Alle accommodatie langs de kust is verlaten, en net als voor een tsunami afgeklopt en vergrendeld met panelen en houten planken. Het strand is verlaten en noodgebied, en dit wordt nog duidelijker als we Essaouira binnenrijden…. Waar de zee blijkbaar over de straat heeft gespoeld, en tonnen vuil en driftwood heeft achtergelaten, wel 2 meter hoog op bepaalde plaatsen… We lunchen in Club Mistral met zicht op de kolkende zee… buiten regent het en er loopt geen kat buiten. Bulldozers rijden op en af om de schade te beperken. Kort daarna lopen we door de soucks en nemen we intrek in ons typisch hotelletje middenin het centrum. We verspreiden ons in de duizenden winkeltjes en bezoeken de stadwallen die we reeds enkele malen zagen in meerdere films…s’avonds eten we Tagine in een typisch restaurantje, roken we een waterpijp met appeltjes en “genieten” we van een live optreden met lokale buikdanseres.
Te midden de nacht moeten we een luidruchtige buur tot de orde roepen die zijn TV plotseling op max zette, en s‘morgens besloten we na een gezellig ontbijt nog even rond te lopen (1,5 € voor een scheerbeurt) vooraleer terug te rijden naar Imsouane. De zon scheen en jawel, ook over het boardX house dus gaan voor die surfsessie, met mondje dicht weliswaar…

Daags erna kwam de storm weer opzetten en met de storm verdween ook weer de elektriciteit… Die nacht was het zo erg dat het venster op verdiep 1 barstte en dat het terras op verdiep 2 weggeblazen werd…Eten met kaarslicht en daarna samen chillen waren we ondertussen gewoon, en Said die deed wat hij kon om ons van de depressiviteit te redden. We mochten op thé bij zijn ouders (ook zonder elektriciteit), hij deed ons eten in de meest lokale resto’s en…we gingen allemaal de Hamam in, met “barbaarse massage” erbovenop ! Hilariteit en voor sommigen meteen de eerste en de laatste keer want als die masseur je vastpakt geraak je er niet pijnloos vanaf !

Ironisch gezien kwam de zon er terug door de laatste dag, samen met de golven dus trokken we met zijn allen nogmaals het bruine water in… om na de middag terug richting Agadir te rijden…Onderweg werden we nogmaals met de neus op de feiten gedrukt: een steenlawine versperde de baan naar Imsouane, en in Tamri had de uit de oevers getreden rivier de helft van de baan meegesleurd. Aan de file te zien, met voorop een slijkruimende bulldozer waren wij één van de eerste wagens die doorkonden. In alle dorpen lag er een dikke slijklaag en liep het water door de straten. Eenmaal in Agadir stond de helft van de stad op de straat te kijken naar een kolkende rivier raft klasse 5, en dienden wij de laatste kilometers door het water te rijden om de luchthaven te bereiken…

Avontuur, teleurstellende surf, noodweer, maar een machtige groep die het volgend jaar weer helemaal ziet zitten, want zoiets 2 keer meemaken, dat kan toch niet, nee ?