Golfsurfer Frank Vanleenhove zocht en vond grote golven in Hawaï

België ’s surfpionier Frank Vanleenhove van Surfers Paradise te Knokke-Heist is veilig terug op Belgische bodem uit Hawaï. Hij ging er surfen met zijn petekind Dean Vandewalle, ’s lands grote surfbelofte en diens vader Toni Vandewalle. Dean wordt er klaargestoomd om het profcircuit in te stappen en misschien ons land te vertegenwoordigen op de Olympische spelen, waar surfen straks in Tokio voor het eerst op het programma staat.

Place-to-be was het eiland Oahu, dat in de winter bekend staat als het surfepicentrum ter wereld, daar er dan juist grote stormdepressies uit de Noordelijke Atlantische Oceaan grote watermassa’s op het eiland afsturen. De befaamde “North Shore” aldaar is een kuststrook van zowat 20 km waar de ene legendarische surfspot vlak naast de andere ligt. Het walhalla voor alle wereldtoppers die zich daar in de wintermaanden nestelen.

Frank Vanleenhove: “na enkele dagen surfen in toch respectabele condities met golven van 3-5 m gaven de voorspellingen aan dat een grote “swell” ging inbeuken op de Hawaiiaanse kusten. Boeien die ver in zee liggen gaven metingen aan van 10-15 m deining, en dan is er één plaats op het eiland waar het allemaal om gaat: de beruchte Waimea Bay. Hier kan er nog gesurft worden wanneer op alle andere stranden het surfen onmogelijk wordt. Op dat moment vliegen alle surfers van op alle eilanden naar Oahu, om maar niet te zeggen van over gans de wereld. Je voelt de dag en ervoor de spanning als het ware al stijgen en opbouwen.

De dag zelf dan begeven we ons ter plaatse en het wordt snel duidelijk dat het geen gewone dag wordt. De ganse week hoorden we al ambulances op en af rijden met gekwetste surfers terwijl er ook al één dode en één surfer in de coma te betreuren viel. Alle stranden zijn afgesloten met een geel lint. De politie en coastguard kijken nauwlettend toe dat niemand de stranden betreedt. De golven hebben zandkliffen van wel 10 m geslagen en het fietspad dat langs het strand loopt is ingestort. Het water stroomt over de kustbaan en sleurt zand, kokosnoten en takken met zich mee.

Eénmaal aangekomen een drukte van jewelste… de ganse bevolking plus een stroom toeristen willen erbij zijn als “the bay” breekt. Een immense file in twee richtingen, stilstaand verkeer, want iedereen wil zijn wagen kwijt of tijdens het rijden een deel van de actie meepikken. Op het strand zelf gele linten waar niemand voorbij mag en ganse rijen kijklustigen. Helikopters vliegen op en af, tientallen fotografen met megalenzen in aanslag, drones hangen ver in het water boven de surfers. Op het water zelf enkele jetski’s met rescue sleds om in te kunnen grijpen indien mogelijk en wanneer nodig.

Alleen surfers mogen voorbij het lint om de eerste opdracht tot een goed einde te brengen: voorbij de wel 3 m hoge “shore break” geraken, de golf die te pletter slaat op het strand en telkens zo’n 20 m ver reikt….Je zou voor minder. Dean en ik brengen dit er al goed van af en beginnen aan onze peddel richting “line up”, dit is de plaats iets buiten de baai waar alle surfers zich verzamelen op het punt waar de golven beginnen te breken. Rechts van ons de enorme rotsen die de baai afbakenen. Ik weet niet welke hartslag ik op dat moment heb, maar in voetbaltermen denk ik dat het moet te vergelijken zijn met een voetballer die voor het eerst Nou Camp binnenstapt om aan de match tegen Barcelona te beginnen. Ook het lawaai van elke brekende golf is oorverdovend terwijl de golf zelf een echt watergordijn en heel wat wind genereert.

In de line up zitten er zeker al zo’n 50 surfers te wachten op de volgende “set”. Dit zijn series van soms 4-5 golven die binnen komen met telkens een pauze van zowat 20 seconden ertussen. Tussen de sets is het uitkijken richting horizon want elke set heeft zijn eigen benadering, richting en uiteraard grootte. Alle surfers gebruiken relatief smalle en lange boards van ongeveer 4 meter lang, zogenaamde “guns”. Dergelijke gun laat de surfer toe via de een enorme opzwellende watermassa in de golf te peddelen, geeft de nodige stabiliteit wanneer hoge snelheden bereikt worden (tot 60 km/u) en zijn vooral snel genoeg om de witte kolkende schuimmassa voor te blijven, want de surfer beweegt zich telkens voort op de schouder van de golf.
De sets zijn tot 10m hoog. Telkens als er golven aankomen, beweegt het pak deelnemers zich in dezelfde richting om de ideale positie te bemachtigen. Fouten worden zwaar afgestraft: geraak je niet over een brekende golf en val je tijdens en poging tot surfen, dan verdwijn je voor ettelijke seconden-minuten in de kolkende wasmachine en moet je zwemmen voor je leven. De surfer in kwestie wordt dan “gespoeld” met risico op kwetsuren, of het breken van je board. Elke surfer is verbonden met zijn board via een leech, soort elastiek, en draagt een life saving jacket. De surfers die het meeste risico willen nemen hebben ook zichtzelf automatisch opblazende jackets, of inhaleertoestellen waar ze tot drie maal toe onder water een hap lucht kunnen nemen als ze te lang onder gehouden worden.

De spanning is te snijden, niemand zegt een woord. De focus is enorm, elke fout kan fataal zijn. Iets verder zie ik 11-voudig wereldkampioen Kelly Slater zitten. Daarnaast vele big wave legendes die speciaal getraind zijn voor zo’n dag als deze: apne sessies, yoga, ademhalingsoefeningen, speciale voeding, zwemoefeningen…voor hen is dit de dag der dagen. Een bijkomende factor zijn de rasechte Hawaïanen: voor hen is dit religie. Zij eisen het eerste recht op elke golf, dit is hun thuismatch en met hen valt er niet te sollen. Deze locals monopoliseren de sessie met het recht van de sterkste, de wet van de jungle, als zij voor een golf gaan maak je dat je wegkomt, zij beslissen of je verblijf als surfer op het eiland al dan niet ingekort wordt, als het er zoals in dit geval echt op aankomt ten minste.

Dean en ik verliezen elkaar al snel uit het oog in het pak surfers dat continu in beweging is. Op elke golf zie je telkens een tiental surfers inpeddelen, waarna er dan 3-5 surfers de golf ook effectief afrijden. Diegene die het dichts bij het steilste punt van de golf is krijgt voorrang, de anderen moeten zich na de “drop” zo snel mogelijk over de golfkam in veiligheid brengen. Voor mij persoonlijk is deze “crowdfactor” het moeilijkste element om mee om te gaan: het grote aantal drummende surfers. Er passeren enkelen sets waarop ik zeker mijn kans zou wagen maar de strijd onder de surfers om die golven te nemen is telkens zodanig intens dat ik me telkens wijselijk terugtrek, een beslissing die je neemt in een fractie van de seconde want er gebeurd zodanig veel om je heen dat je overal oog moet voorhebben. Ik zie Dean vertrekken op een golf en merk dat door zijn kleine en tengere gestalte (16) die golf nog groter lijkt dan wanneer er een volwassen persoon op surft…ronduit impressionant. Hij brengt het er super vanaf en dit levert alvast mooie beelden op voorzijn sponsor want alle golven worden geregistreerd en fotografen verdringen zich nadien bij wereldwijde surfmagazines om hun waar te slijten.

Uiteindelijk blijf ik 2 uur vechten in de line up en slaag erin 3 golven te surfen… . Adrenaline giert door je lijft wanneer je naar beneden raast en op het einde van je rit wil je je zo snel mogelijk weer in veiligheid brengen want je weet nooit wat de volgende golf brengt. Mijn derde golf surf ik richting strand want daar moet je met je resterende krachten ook nog veilig voet aan wal kunnen zetten. Iets wat met de meeste nauwkeurigheid, zeemansschap en geduld moet gebeuren daar de beukende 4 meter hoge witte watermassa nu van in je rug komt en je zelfs met voet op de grond je in geen geval staande kan houden.
Ik slaag er in dit eveneens tot een goed einde te brengen en loop met trillende benen en hijgend het hoger gelegen strand op. Elke surfer wordt met een applaus als een held onthaald door de omstaanders die zich vergapen aan het spektakel. Het strand ligt bezaaid met halve surfplanken. De coast guard geeft mij een “thumbs up” van op zijn rescue Quad. Als je vertelt dat je van België komt krabben ze zich eens door het haar…”Zijn er surfers in België dan” ? hoor je meestal. En dan kon ik gelukkig richting Dean Vandewalle wijzen die nog maar eens een prachtige rit maakte…

Waimea Bay kan ik alweer van mijn bucket list schrappen, opdracht volbracht zonder kleerscheuren opgelopen te hebben !

Abonneer je op onze nieuwsbrief

Ontvang het Lakeside Paradise nieuws in je mailbox!